Earthship Belgium vzw

9 augustus 2009 - Tijdens de workshop in Glasgow ontmoette de earthshipreporter heel wat boeiende mensen. Het logboek van de workshop gaat dan ook vooral over die mensen, in een poging om de bezoeker de sfeer van de workshop beter mee te geven.

Dag 1

Na een vijftien uur durende reis (autorit van Blankenberge naar Calais, boottocht van Calais naar Dover, treinrit van Dover naar Glasgow) kom ik om 21 uur aan in Motherwell, waar Ann Mckillop me oppikt aan het station. Ann is parkwachter of 'ranger' van the Greenhead Moss, waar zij en de andere rangers de fauna en flora verzorgen. Ze graven poelen voor de plaatselijke kikkers en waterjuffers, leggen velden aan voor de vlinders etc. Ann heeft nu ook de leiding over de bouw van het earthship, dat in het natuurpark komt.

Ik leg mijn bagage in de kofferbak en wacht aan de autodeur tot Ann hem opent, zodat ik erin kan. "Je zal aan de andere kant moeten instappen," lacht Ann, "tenzij je chauffeur wilt spelen!" Glad vergeten. Die gekke Britten rijden natuurlijk aan de verkeerde kant van de baan! Onderweg stoppen we aan een supermarkt om mijn ontbijt voor de volgende dag te halen. Bij het oversteken kijk ik naar links, waarna ik bijna van mijn sokken gereden word. Hier moet je natuurlijk rechts kijken voor je de baan oversteekt. "Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen", zie ik ranger Ann grijnzend denken.

Onderweg leer ik een aardige meeuw kennen.

We rijden naar het kamp, het clublokaal van de plaatselijke scouts, hevig sightseeënd langs het heuvelachtige weilandschap met die prachtige, lage, typisch Britse muurtjes, waarvan de stenen los op elkaar gezet lijken. De hele groep, de achtkoppige crew en de vijf andere deelnemers van de workshop, begroet me hartelijk. Gillian, een hele warme vrouw, begeleidt me naar de mannenslaapzaal, een heel koud vertrek met zeven primitieve stapelbedden, ongetwijfeld op een regenachtige, Schotse winterzondag door de scoutsleden zelf ineengeknutseld toen ze zonder sjortouwen zaten.

We rijden naar het kamp, het clublokaal van de plaatselijke scouts, hevig sightseeënd langs het heuvelachtige weilandschap met die prachtige, lage, typisch Britse muurtjes, waarvan de stenen los op elkaar gezet lijken. De hele groep, de achtkoppige crew en de vijf andere deelnemers van de workshop, begroet me hartelijk. Gillian, een hele warme vrouw, begeleidt me naar de mannenslaapzaal, een heel koud vertrek met zeven primitieve stapelbedden, ongetwijfeld op een regenachtige, Schotse winterzondag door de scoutsleden zelf ineengeknutseld toen ze zonder sjortouwen zaten.

De grauwe, bevlekte matrassen en de muggen die futloos rond de dag en nacht opflakkerende nooduitganglamp cirkelen ... geen aantrekkelijk slaapvooruitzicht voor een salonjournalist als ikzelf. Alle slechte herinneringen aan vermoeide zondagen na twee- tot vierdaagse zomerconcerten borrelen hevig onder mijn plaat en ik kan alleen maar denken: "Verman je, het is maar voor vier nachten!" Al bij al valt het wel mee, sommige mensen hebben zelfs geen bed. En alle anderen die hier zijn, klagen niet. Maar toch ... "I'm getting too old for this shit! En ik heb net klierkoorts gehad, ik kan mijn slaap best gebruiken."

De week van mijn verblijf begint de crew aan het dak.

In de kille kamer blijken alleen ik en Morgan te overnachten. De rest slaapt in de familiekamers, in tenten of in een mobilehome voor de deur. Morgan is een Californische kunststudent, leeft hier al anderhalve maand en hielp ook met de bouw van het earthship in Normandië. Hij is pas een paar maanden samen met zijn vriendin en vindt het sneu dat hij haar nu al drie maanden moet missen. Hij heeft een rode baard en lijkt sprekend of Ryan Dunn van Jackass.

In de keuken vraagt een zonderlinge vrouw me uit. Als ik over mezelf vertel, maakt ze bevestigende, zoemende geluiden: "Mmmmmmm. Mmmmmmmmmmmmmmmm!" Ze heet Tali en straalt werkelijk 'alternatief' uit. Ik denk spontaan aan Maya. De aardige, zoemende bij Maya. Tali is net afgestudeerd in een of andere danstherapie. Ze is van Brighton, waar ook een earthship staat. Brighton is een heel alternatief oord, zo verzekert ze me. Aan haar zwarte, tutuachtige jurk en haar roze gewaad te oordelen, spreekt ze de waarheid. Ze woont in een boeddhistische gemeenschap waar alleen monniken en nonnen wonen. "Je bent dus een non", grap ik zonder dat mijn ogen of stem ironie verraden. "Me?? Never!"